ΑΥΤΟΑΜΥΝΑ




                                                                 
Με τον όρο  αυτοάμυνα  νοείται οποιαδήποτε μέθοδος στρατηγικής ή τακτικής επιλέγει κάποιο άτομο στην προσπαθειά του ν'αποφύγει τον κίνδυνο που απειλεί την σωματική του ακεραιότητα.
Τα πάντα μπορούν ν'αποφευχθούν αρκεί να ξέρουμε τι πρέπει να κάνουμε σε κάθε περίπτωση.ΔΕΝ ΘΕΛΕΙ ΚΟΠΟ ΘΕΛΕΙ ΤΡΟΠΟ!
 Το πρώτο πράγμα που πρέπει να έχεις υπόψη στην αυτοάμυνα είναι οτι πρέπει να νιώθεις οτι είσαι σημαντικός. Κανένας δεν έχει το δικαίωμα να σε χτυπήσει, να σε βλάψει.Έχεις το δικαίωμα να προστατέψεις τον εαυτό σου κ να είσαι έτοιμος να παλέψεις γι’ αυτόν.Το δεύτερο πράγμα είναι οτι πρέπει να καταλάβεις οτι το μυαλό σου αποτελεί το πιο πολύτιμο όπλο στην αυτοάμυνα, χρησιμοποιούμε το μυαλό μας να ελέγξουμε τον πανικό κ το φόβο, να επιλέξουμε την κατάλληλη λύση για οποιαδήποτε κατάσταση απειλεί τη ζωή μας.Γενικά χρησιμοποιούμε το μυαλό μας να παίρνουμε επιλογές και το να παίρνεις επιλογές αποτελεί σημαντικό κομμάτι της αυτοάμυνας.
Στην αυτοάμυνα υπάρχει η εξής αρχή: Πρέπει να εφαρμόσεις το συντομότερο δυνατό το πιο αποτελεσματικό όπλο του σωματός σου στο πιο ευαίσθητο σημείο του αντιπάλου σου.Μεταξύ των πιο ευαίσθητων σημείων για την αντεπιθεσή σας, σε περίπτωση που σας επιτεθεί κάποιος είναι η βουβουνική χώρα, τα μάτια και το γόνατο. Γενικά μέσα από την αυτοάμυνα μαθαίνουμε κινήσεις για να υπερασπίζουμε τους εαυτούς μας που βασίζονται στο εξής τρίπτυχο:
Aπλότητα - Αμεσότητα - Αποτελεσματικότητα.
Το μόνο στοιχείο το οποίο δε θα πρέπει να ξεχνάτε όταν σας επιτίθεται ένας κακοποιός είναι οτι έχει μόνο ένα πράγμα στο νου του, να σας βλάψει και σπανίως λαμβάνει υπόψη του τι μπορείτε να κάνετε εσείς.Αν οι πράξεις και η συμπεριφορά σας δείξουν αμέσως στον αντίπαλο οτι έχει βρεθεί απέναντι σε κάτι το οποίο δεν περίμενε, το επιθετικό <<εγώ>> του θα μειωθεί κατά πολύ και θα αναγκαστεί, είτε να σταματήσει την επίθεση την οποία σχεδίαζε ή ακόμα να τραπεί σε φυγή.
Στην αυτοάμυνα δεν χρησιμοποιούμε δύναμη ενάντια στην δύναμη, αλλά προσπαθούμε να εκμεταλευτούμε τη δύναμη του άλλου και να εκτρέψουμε την ισορροπία του.Πώς γίνεται αυτό;Eλέγχοντας δύο σημεία κλειδιά (αγκώνες, γόνατα). Όταν ελέγχουμε αυτά, αυτομάτως μπορούμε να ελέγξουμε το σώμα του επιτιθέμενου.
Δεν κοιτάμε τον επιτιθέμενο ή τον επίδοξο κακοποιό στο πρόσωπο, αλλά μόνο αγκώνες όταν είμαστε πολύ κοντά του κ γόνατα όταν είμαστε μακριά του,άρα όταν ξέρουμε να ελέγχουμε τα 2 σημεία κλειδιά κ γνωρίζοντας τον τρόπο το πως πρέπει να δράσουμε,εμείς θα έχουμε τον πρώτο λόγο να τερματίσει μια επιθετική ενέργεια εις βάρος μας.
Θα ερωτηθεί κάποιος οτι όλα αυτά ωραία ακούγονται, όμως βγαίνουν στην πράξη σε πραγματικές συνθήκες όπου η αδρεναλίνη έχει φθάσει στα ύψη;H απάντηση είναι καταφατική , εφόσον έχει προηγηθεί κάποιος κύκλος μαθημάτων που αφορά την αυτοάμυνα και κάποιες συγκεκριμένες κινήσεις έχουν αυτοματοποιηθεί από τον ασκούμενο μέσα από την πράξη του σε ρεαλιστικές καταστάσεις επίθεσης και δεν έχουμε αρκεστεί σε ένα απλό σεμινάριο ή ένα απλό μάθημα αυτοάμυνας. Με λίγα λόγια η επανάληψη είναι μητέρα της μάθησης.Για να σταθεροποιηθεί μια γνώση, να εδραιωθεί μια τεχνική και να τελειοποιηθεί μια δεξιότητα, πρέπει οπωσδήποτε να εμπεδωθούν με την επανάληψη και την άσκηση.

Είναι καλό να αναφέρουμε ότι κάθε δεξιότητα έτσι και κάθε τεχνική αυτοάμυνας για την εκμαθησή κ αυτοματοποίησή της περνά από τα εξής 3 στάδια:
 -αρχικό/γνωστικό στάδιο (προφορική εξήγηση δεξιότητας, επίδειξη δεξιότητας, προσπάθεια αρχικής εκτέλεσης και δημιουργίας κινητικού προγράμματος, η διάρκεια του σταδίου εξαρτάται από την ικανότητα, άλλες κινητικές εμπειρίες του κάθε ατόμου).
-ενδιάμεσο/συνειρμικό στάδιο (ο ασκούμενος κατανοεί τι πρέπει να κάνει και το εξασκεί, τελειοποίηση κινητικού προγράμματος, βελτίωση ταχύτητας, ακρίβειας, συγχρονισμού).
-τελικό/αυτόνομο στάδιο (αυτοματοποίηση της κίνησης).
Με τον όρο κινητικό πρόγραμμα αναφερόμαστε σε γνωστές και καλά αφομοιωμένες κινήσεις ή σειρές κινήσεων και ασκήσεων στον εγκέφαλο του κάθε ανθρώπου.
Υπάρχουν περιπτώσεις που μπορεί κάποιος να μας βρίσει στο δρόμο,σταματημένος μέσα στο αμάξι περιμένοντας ν' ανοίξει το φανάρι κ.λπ, η αντιδρασή  από την μεριά μας είναι η αποκλιμάκωση  και όχι η κλιμάκωση της κατάστασης,δηλαδή με αδιαφορία κ γενικά με την <<γλώσσα του σώματος>> δείχνουμε ότι δεν ερχόμαστε σε αντιπαράθεση και αφήνουμε την <<φλόγα>> να σβήσει μόνη της μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα.Μην ξεχνάμε οτι το μεγαλύτερο ποσοστό για να μεταφέρουμε ένα μήνυμα σε κάποιον μεταδίδεται συνήθως μέσω εξωλεκτικής επικοινωνίας (π.χ. στάση σώματος, χειρονομίες, εκφράσεις προσώπου) και όχι μέσω λεκτικής.
Σε ότι αφορά την αποτελεσματικότητα της αποστολής ενός μηνύματος γίνεται με τους εξής τρόπους: 7% με λέξεις, 55% με τη γλώσσα του σώματος και 38% με παραγλωσσικά στοιχεία.Σκεφτείτε όταν είμαστε θυμωμένοι προσπαθούμε να το κρύψουμε και να το ελέγξουμε, αλλά τις περισσότερες φορές μας προδίδει μια σφιγμένη γροθιά ή ο τόνος της φωνής μας.
Όσο αφορά  την αμυνά μας σε κάποιον που είναι οπλισμένος π.χ. μαχαίρι, ο καλύτερος και ασφαλέστερος τρόπος αντιμετώπισης ενός αντιπάλου με μαχαίρι είναι η  αποφυγή εμπλοκής στη μάχη! με κάθε τρόπο και μέσον φυγή από τον τόπο του περιστατικού πριν αυτό εκδηλωθεί!
Αν η αποφυγή της εμπλοκής είναι αδύνατη, χρησιμοποιήστε κάθε αντικείμενο που είναι κοντά σας και που μπορεί να λειτουργήσει αμυντικά ή επιθετικά (καρέκλα, τραπέζι, πέτρα κ.α) ή αν αυτό είναι αδύνατο χρησιμοποιήστε αντικείμενα που τυχόν έχετε μαζί σας (ομπρέλα, τσάντα, κλειδιά κλπ.) ή ακόμα και αντικείμενα που φοράτε (ζώνη, σακάκι κλπ.)
Τέλος θα ήταν χρήσιμο να αναφέρουμε οτι σημαντικός κρίκος στην αλυσίδα, όσο αφορά την εκμάθηση του ασκούμενου να μάθει να προστατεύει τον εαυτό του μέσα από μαθήματα αυτοάμυνας, παίζει αναμφισβήτητα ο δάσκαλος της αυτοάμυνας.Ο οποίος εκτός από τα μέσα-υλικά που μπορεί να χρησιμοποιήσει στα μαθήματα πάντα πρέπει να έχει στο νου του τις εξής βασικές αρχές διδασκαλίας:
-η αρχή της ποικιλίας
-η αρχή της εξατομίκευσης (η διδασκαλία πρέπει να προσαρμόζεται στα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του κάθε ασκούμενου).
-η αρχή της επαγωγής και της παραγωγής (η διδασκαλία θα πρέπει να κατευθύνεται κλιμακωτά από το γνωστό στο άγνωστο, από το απλό στο σύνθετο, από το εύκολο στο δύσκολο).
-η αρχή της ενίσχυσης και της θετικής προσδοκίας (ο δάσκαλος ενισχύει θετικά την προσπάθεια των ασκούμενων με την επιδοκιμασία του, καθώς δεν υποτιμά και αποθαρρύνει τον ασκούμενο, αλλά ενισχύει την αυτοαντίληψη και την αυτοπεποίθησή του), ο δάσκαλος είναι εκείνος που θα συντελέσει στη δημιουργία της θετικής ή της αρνητικής αυτοεικόνας του ασκούμενου.Με λίγα λόγια  χαμηλή αυτοπεποίθηση - αρνητικές σκέψεις, υψηλή αυτοπεποίθηση -  θετικές σκέψεις, άρα ιδανική ψυχολογία είναι η αναγνώριση των ηττοπαθών αρνητικών σκέψεων και η αντικαταστασή τους με θετικές.Σύμφωνα με την αθλητική ψυχολογία δεν είναι τα πράγματα που μας ενοχλούν, αλλά ο τρόπος με τον οποίο  τα βλέπουμε και τα αντιμετωπίζουμε καθώς και οι ιδέες που έχουμε γι' αυτά.
Κλείνοντας να θυμόμαστε οτι αν μας παρουσιαστεί κάποια δύσκολη κατάσταση που απειλεί τη ζωή μας, αυτό που επιβάλεται να πράξουμε είναι να σκεφτούμε το τι πρέπει να κάνω και οχι το τι δεν πρέπει να κάνω για να αντιμετωπίσω τον εκάστοτε κίνδυνο, γιατί βάζοντας την λέξη ΔΕΝ  στο μυαλό μας, που παραπέμπει σε αρνητικές σκέψεις κ έννοιες, συνήθως μπλοκάρει ο εγκέφαλος και δεν μπορύμε να δράσουμε άμεσα και αποτελεσματικά σε μια κατάσταση κινδύνου.